Monday, November 20, 2006

Ο ΜΥΘΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΥΣ
Όλοι τούτοι οι κύριοι βρίσκονταν μέσα
όταν εκείνη μπήκε ολόγδυτη
εκείνοι είχαν πιει κι άρχισαν να τη φτύνουν
εκείνη δεν καταλάβαινε τίποτα
μόλις βγαλμένη απ’ το ποτάμι
ήταν μια σειρήνα που είχε χάσει το δρόμο
οι βρισιές κυλούσαν πάνω στη λεία σάρκα της
η προστυχιά σκέπασε το χρυσό της στήθος
εκείνη δεν ήξερε να κλαίει
γι’ αυτό δεν έκλαιγε
δεν ήξερε να ντύνεται γι’ αυτό δεν ήταν ντυμένη
τη στιγματίσανε με τσιγάρα και φελλά αναμμένα
και γελούσαν μέχρι που κυλίστηκαν στην ταβέρνα
χάμω απ’ τα γέλια
εκείνη δε μιλούσε γιατί δεν ήξερε να μιλάει
τα μάτια της είχαν χρώμα έρωτα μακρινού
τα μπράτσα της ήταν χτισμένα από δίδυμα τοπάζια
τα χείλη της σκιστά στο φως του κοραλλιού
κι ευθύς από τη θύρα τούτη βγήκε
και μόλις μπήκε στο ποτάμι έγινε κατακάθαρη
έλαμψε σαν άσπρη πέτρα στη βροχή
και δίχως να κοιτάξει πίσω κολύμπησε ξανά
κολύμπησε ως το ποτέ πια
ως το πού πεθαίνουν.
PABLO NEROUDA

0 Comments:

Post a Comment

<< Home