Wednesday, November 15, 2006

"Τα καψουροτράγουδα"
Διαβάζω αυτά που μόλις έγραψα και μου φαίνονται σαν να ακούω τους στίχους κάποιου καψουροτράγουδου. Γιατί, σε ποιον δεν έχει τύχει να βαλαντώσει στο κλάμα ακούγοντας ένα τραγούδι, το οποίο, υπό άλλες συνθήκες, θα του φαινόταν τουλάχιστον χαζό; Πραγματικά, μου είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτώ ότι έφτασα στο πάτωμα ακούγοντας το «Ματώνω» της Πέγκυ Ζήνας. Και αυτό έγινε χθες! Ντροπή…

3 Comments:

Blogger cinnamon said...

Αλλά η Πέγκυ παρά το ξενικό όνομα είναι ελληνίς, όπερ σημαίνει πως κλίνεται το σταριλίκι σε "πέγκυς"...
Επίσης, πολύς πόνος το κορίτσι. Σε καταλαβαίνω που έπεσες στα πατώματα εις ένδειξην συμπαράστασης.
(Εγώ με θυμάμαι να κλαίω με το "Never There" των Cake και για να μην το πάιζω πολύ μούρη και με λίγη Καιτούλα -στο μακρινό παρελθόν- και με λίγο Αντώνη πάντα με την υπογραφή του Θεοφάνους (βλέπε: μια γυναίκα άγάπησα και εγώ η πούστρα στην ζωή μου και με παράτησε, θα γράψω τον πιο θλιμμένο δίσκο στην άλλη λιβελλούλα που το πάιζει ματσο) αλλά μου πέρασε και τώρα κλαίω με κάτι άλλες αηδίες.
Ρε με τις γαμηδόβρυσες...

7:37 AM  
Blogger strawberry said...

Γαμηδόβρυσες;;;;

9:41 AM  
Blogger cinnamon said...

opos klama

8:26 AM  

Post a Comment

<< Home