Monday, November 20, 2006

Ο ΜΥΘΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΥΣ
Όλοι τούτοι οι κύριοι βρίσκονταν μέσα
όταν εκείνη μπήκε ολόγδυτη
εκείνοι είχαν πιει κι άρχισαν να τη φτύνουν
εκείνη δεν καταλάβαινε τίποτα
μόλις βγαλμένη απ’ το ποτάμι
ήταν μια σειρήνα που είχε χάσει το δρόμο
οι βρισιές κυλούσαν πάνω στη λεία σάρκα της
η προστυχιά σκέπασε το χρυσό της στήθος
εκείνη δεν ήξερε να κλαίει
γι’ αυτό δεν έκλαιγε
δεν ήξερε να ντύνεται γι’ αυτό δεν ήταν ντυμένη
τη στιγματίσανε με τσιγάρα και φελλά αναμμένα
και γελούσαν μέχρι που κυλίστηκαν στην ταβέρνα
χάμω απ’ τα γέλια
εκείνη δε μιλούσε γιατί δεν ήξερε να μιλάει
τα μάτια της είχαν χρώμα έρωτα μακρινού
τα μπράτσα της ήταν χτισμένα από δίδυμα τοπάζια
τα χείλη της σκιστά στο φως του κοραλλιού
κι ευθύς από τη θύρα τούτη βγήκε
και μόλις μπήκε στο ποτάμι έγινε κατακάθαρη
έλαμψε σαν άσπρη πέτρα στη βροχή
και δίχως να κοιτάξει πίσω κολύμπησε ξανά
κολύμπησε ως το ποτέ πια
ως το πού πεθαίνουν.
PABLO NEROUDA

Wednesday, November 15, 2006

"Τα καψουροτράγουδα"
Διαβάζω αυτά που μόλις έγραψα και μου φαίνονται σαν να ακούω τους στίχους κάποιου καψουροτράγουδου. Γιατί, σε ποιον δεν έχει τύχει να βαλαντώσει στο κλάμα ακούγοντας ένα τραγούδι, το οποίο, υπό άλλες συνθήκες, θα του φαινόταν τουλάχιστον χαζό; Πραγματικά, μου είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτώ ότι έφτασα στο πάτωμα ακούγοντας το «Ματώνω» της Πέγκυ Ζήνας. Και αυτό έγινε χθες! Ντροπή…
Σωτήρη μου,
Χθες με μάλωσες κι εγώ στενοχωρήθηκα. Εντάξει; Δεν με έχεις συνηθίσει σε τέτοια, άλλωστε...
Θα σταματήσω να βάζω κανέλα στον καφέ μου. Κι εγώ χάρηκα που επιτέλους γύρισες από την πρωτεύουσα της πρώην αυτοκρατορίας (και δεν εννοώ την Κωνσταντινούπολη)! Καλά μου τα λες, μπας και στρώσω, αν και δύσκολο το βλέπω...
Θα σταματήσω να βάζω κανέλα στον καφέ μου. Κι εγώ χάρηκα που επιτέλους γύρισες από την πρωτεύουσα της πρώην αυτοκρατορίας (και δεν εννοώ την Κωνσταντινούπολη)! Καλά μου τα λες, μπας και στρώσω, αν και δύσκολο το βλέπω...

Monday, November 13, 2006

ΡΕΘΥΜΝΟ, 13/11/06, Δευτέρα
Φίλτατε Νίκο,
Με αεροπλάνα και βαπόρια… Σε μία μόνιμα μεταβατική κατάστασηž σε μία μεταβαίνουσα φάση. Με αυτήν την ασυναρτησία που μόλις έγραψα, εννοώ (νομίζω;) ότι επειδή ακριβώς είναι μεταβαίνουσα, δεν γίνεται να είναι ταυτόχρονα και μεταβατική. Κατάλαβες; Κοινώς, παπαριές! Σε δουλειά να βρισκόμαστε, έτσι για να έχουμε να λέμε.
Η μέρα σήμερα ήταν αυτό που λέμε ‘δύσκολη’. Πήρα το πλοίο. Ξύπνησα στις 5:00 το πρωί με μια αλλοπαρμένη και αλαλάζουσα γριά να σκούζει πάνω από το κεφάλι μου: «Ξύπνα! Κοπελιά! Φτάσαμε! Ξύπνα!». Και το χειρότερο ήταν το κροτάλισμα της μασέλας. Και φυσικά, το πλοίο είχε ακόμη τουλάχιστον μισή ώρα μέχρι να δέσει στο λιμάνι. Απλώς, η γριά είδε φωτάκια στον ορίζοντα και ήταν σαν να είδε χαράς στα σκέλια της! Ξύπνησα στη ζώνη του λυκόφωτος και έκανα σιωπηρές δεήσεις στον Χάρο να έρθει να την πάρει, επιτέλους! Άργησε πολύ, δεν το έχει καταλάβει; Κάπως έτσι κύλησε και η υπόλοιπη ημέρα, η οποία συνοπτικά είχε τις εξής μεταβάσεις:
6:00Λιμάνι Χανιά – Κτελ Ρεθύμνου
7:00 Κτελ Ρεθύμνου – ηρωική επιτυχής προσπάθεια ευρέσεως ταξί για το σπίτι
8:00 Σπίτι – Πανεπιστήμιο
18:00 Πανεπιστήμιο – Σπίτι
21:00 Θέλω την μαμά μου!
Και βέβαια, όλα αυτά τα έκανα πάνω στις απίστευτα όμορφες – καινούριες – άβολες γόβες μου. Μεγάλη επιτυχία, επίσης!
Δεν είμαι σε κατάσταση να σκεφτώ και μάλιστα σοβαρά. Το μυαλό μου (ποιο?) είναι σαν ένα σάπιο κουνουπίδι. Σκέψου ένα κουνουπίδι και έναν εγκέφαλο με τις σχετικές πτυχώσεις, έλικες και αύλακες. Δεν μοιάζουν; Τώρα σκέψου ένα σάπιο κουνουπίδι και θα βρεις πώς είναι ο εγκέφαλός μου (ποιος? ξανά!).
Σταματάω να γράφω ασυναρτησίες, γιατί υπάρχει κίνδυνος να πάρεις τα βουνά και έχει κρύο και θα κρυώσεις. Παλιότερα είχε και λύκους, αλλά επειδή ήταν Κακοί, οι Καλοί τους σκότωσαν, όπως κάνουν – άλλωστε – με όλους τους Κακούς. Κι έτσι, τώρα δεν έχουμε λύκους.
Είμαι η Ρενάτα και νυστάζω.

ΡΕΘΥΜΝΟ, 14/11/06, Τρίτη
Είναι πρωί, νυστάζω και πρέπει να στρώσω τον κώλο μου στο διάβασμα. Καλά γαμήσια, δηλαδή! Χθες σου έγραψα το προηγούμενο, αλλά δεν σου το έστειλα γιατί με πήρε ο Μορφέας στην αγκαλιά του. Θα σου ξαναστείλω γραμματάκι το βράδυ.

Saturday, November 04, 2006

"Το παρελθόν είναι μέρος της τωρινής μας συνείδησης - σχηματίζει τους φακούς μέσα απ' τους οποίους βιώνεται το παρόν"
(Irvin Yalom - 'Στο ντιβάνι')
...και η αλυσίδα των ανεπαρκών εραστών μεγαλώνει...
"Το παρελθόν είναι μέρος της τωρινής μας συνείδησης - σχηματίζει τους φακούς μέσα απ' τους οποίους βιώνεται το παρόν"
(Irvin Yalom - 'Στο ντιβάνι')
...και η αλυσίδα των ανεπαρκών εραστών μεγαλώνει...
"Το παρελθόν είναι μέρος της τωρινής μας συνείδησης - σχηματίζει τους φακούς μέσα απ' τους οποίους βιώνεται το παρόν"
(Irvin Yalom - 'Στο ντιβάνι')
...και η αλυσίδα των ανεπαρκών εραστών μεγαλώνει...