Sunday, October 29, 2006

Καληνύχτα.
Με κούρασε πολύ η Κυριακή.
Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο.
Και συ να είσαι ένα ποτήρι
στο πάνω-πάνω ράφι
που δε φτάνω.

Κι ύστερα όλ'αυτά τα Κολωνάκια που κατέληξα
μεγάλωσαν την κούραση.
Μπορεί να έφταιγε ο καιρός,
κάτι σα φθινοπωρινός
και λίγο σα χαμένος
(Κική Δημουλά)
Γιατί έπρεπε να βρω αυτό πρωί-πρωί;
Το σίγουρο είναι ότι δεν θα πάω στο Κολωνάκι...
Καλέ, άλλαξε η ώρα; Πόσο χαίρομαι κάθε χρόνο τέτοια μέρα που κερδίζω μία ώρα! Αν και θα την ξαναχάσω σε 6 μήνες...

Thursday, October 26, 2006

Σωτήρη μου,
Και να που η τεχνολογία θα μας κάνει το χατήρι! Εφόσον η τεμπέλα-αναβλητική-αλλοπαρμένη φίλη σου δεν αποφασίζει να πάρει τον κώλο της και να πάει σε ένα γαμημένο ταχυδρομείο να σου στείλει τα γράμματα που σου γράφει εδώ κι ένα χρόνο, θα σου γράφει εδώ. Και τι που οποιοσδήποτε θα μπορεί να μας διαβάζει; Εμένα δεν με ενοχλεί. Εσένα; Αν σε ενοχλεί, θα σταματήσω να σου γράφω. Αν και γνωρίζω ήδη ότι δεν έχεις τέτοια ηλίθια κολλήματα.
Μου λείπεις και μάλιστα μου λείπεις πολύ. Όπως θα δεις και από τα γράμματά μου - αν αξιωθώ να σου τα στείλω κάποτε - υπάρχουν κάποια πράγματα, που μόνο σε εσένα μπορώ να τα πω, γιατί λέγοντάς τα, καταλαβαίνω κι εγώ τη σημασία τους. Θα συνεχίσω μετά... από την συγκατάθεσή σου!
Σε αγαπάω, φίλε μου!

Tuesday, October 03, 2006

Πάλι μέσα σε ένα πλοίο! Πάλι! Γράφοντας μελαγχολικές σκέψεις, οι οποίες έχουν ως αποδέκτες άγνωστους παραλήπτες! Όπως και οι συνεπιβάτες μου. Υπάρχουν κάποιοι με το χαμόγελο του "πάω διακοπές". Κι εγώ τους ζηλεύω!