Wednesday, September 27, 2006

Φθινόπωρο! Βροχές! Μελαγχολία! Με αυτήν τη σειρά. Και ενώ είχα αρχίσει να το συνηθίζω, κι ενώ είχα πείσει τον εαυτό μου ότι η κατάσταση δεν είναι και τόσο χάλια όσο φαίνεται, κάνει την εμφάνισή του αυτός για να μου θυμίσει πώς είναι να ζεις ξανά. Προσπαθώ να καταπνίξω τις τάσεις λυρισμού, να μην αφεθώ στην παράνοια του έρωτα, να κλείσω τα μάτια μου και να βουλώσω τα αυτιά μου, αλλά μάταιος κόπος. Δεν θέλω να ακούγομαι σαν μία 15χρονη έρωτοχτυπημένη έφηβη, αλλά ούτε και σαν μια 30χρονη κυνική πιπίτσα. Μπορώ να βρω έναν χώρο και να χωθώ κάπου ενδιάμεσα;

Tuesday, September 19, 2006

Τελικά, το πρόβλημα είναι ότι είμαι υπερβολικά αργή. Σε όλα. Μου πήρε τρεις μήνες και κάτι να φιλοτιμηθώ να μάθω πώς λειτουργεί αυτό, που με τόσο μεράκι, χαρά, φιλότιμο, κλπ. είχε φτιάξει το κουτάβι μου για μένα.