Monday, July 17, 2006

Πριν από 15 μέρες ξύπνησα 30 ετών...


Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Κι εκεί που θα έπρεπε κάτι να έχει αλλάξει, όλα μένουν τα ίδια. Απαράλλαχτα. Πανομοιότυπα. Αμετάβλητα. Πάντοτε αυτή η λέξη μου προκαλούσε γέλια. Ίσως γιατί μου αρέσει που τελειώνει σε ‘βλήτα’. Άσχετο!
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Κι εκεί που θα έπρεπε η σκέψη μου να έχει κάποιον έστω και υποτυπώδη ειρμό, αυτή εξακολουθεί να είναι ασυνάρτητη και συγκεχυμένη. Ένα κουβάρι όλα. Περιμένουν εμένα μπας και αποφασίσω κάποια στιγμή να τα ξεμπλέξω. Κι από την άλλη, ρωτάω τον εαυτό μου: Και γιατί να μπω σε αυτόν τον κόπο; Ποιος να τρέχει; Και γιατί να τρέχει; Μπορεί να αποφασίσω να υποδυθώ τον ρόλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και, αντί να ξεμπερδέψω το κουβάρι, να το πετάξω!
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και ξύπνησα μόνη μου. Αυτό πονάει τόσο πολύ, που δεν θα ήθελα να το αναλύσω περαιτέρω. Κυρίως πονάνε οι αναμνήσεις των δικών μου λαθών. Πονάνε οι εικόνες που θα ήθελα να κάνω κάτι, το οποίο όμως εγώ έδιωξα αδέξια. Πόσο μοιάζουν ηχητικά αυτές οι δύο λέξεις και πόσο διαφορετικές είναι! Πάντως, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Ξύπνησα μόνη μου! Δεν με νοιάζει να ψάξω να βρω ποιος έφταιγε και γιατί, ποιος είχε το ρόλο του θύτη και ποιος του θύματος. Για ποιον λόγο να το κάνω όλο αυτό; Για να χάσω κι άλλο χρόνο;
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και δεν το κατάλαβα πώς έγινε. Αλήθεια! Ήταν εκεί, αλλά εγώ δεν το έβλεπα. Οι μέρες περνούσαν, οι μήνες διαδέχονταν ο ένας τον άλλο, οι εποχές εναλλάσσονταν, αλλά δεν το λάμβανα υπόψη, εθελοτυφλούσα. Είχα επιλέξει να το προσπερνώ, να μην του δίνω σημασία. Πίστευα ότι με αυτόν τον τρόπο το ξόρκιζα. Αλλά αυτό την είχε στήσει στη γωνία και καιροφυλαχτούσε. Με περίμενε. Εξάλλου, ήταν σίγουρο ότι θα φτάσω. Και έφτασα.
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και ήρθε η ώρα να δράσω. Αποφάσισα να πετάξω το ρόλο της παθητικής αντιμετώπισης της ζωής μου. Καιρός να παύσω να περιμένω δανεικές χαρές. Καιρός να αρχίσω να διεκδικώ τις χαρές μου. Όλο αυτό θα το κάνω για μένα. Εξάλλου, δική μου είναι η ζωή. Γιατί να αποφασίζει άλλος για το πόσο χαρούμενη είναι η ζωή μου; Ανεξαρτήτου αποτελέσματος, εγώ θα το διεκδικώ. Μπορεί και να μην το αποκτήσω ποτέ. Τουλάχιστον, όμως, θα γνωρίζω ότι προσπάθησα και δεν περίμενα απλώς να έρθει από μόνο του.
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και θα αναφέρω αυτό που είπε η φίλη μου: «2 ½ πτυχία (ε;), ένας μεγάλος (πελώριος) έρωτας, μερικά καλά (+κακά) γκομενάκια, φίλους που σε λατρεύουν και cocktails. Τι άλλο ήθελες δηλαδή για τα 30 κοπελιά;».
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και δεν με χάλασε. Η θεώρηση της μελλοντικής ζωής μου άρχισε ήδη να δείχνει πιο ενδιαφέρουσα. Τελικά, μου αρέσω στα 30.
Καλημέρα!